İlk dinlendiğinde pek bişeye benzemiyor gibi görünüyor Van Halen'dan ayrıldıktan sonra David Lee Roth'un yaptığı gibi bol gitar sololu aşırı miktarda enstrümanın birbirinden alakasız çaldığı bir albüm havasında ama tekrar tekrar dinleyince sevilebilecek bir albüm. Özellikle Street of Dreams, Prostitute, Madagascar parçalarındaki orkestral aranjmanlar çok başarılı. Tabi Axl Rose'un vokal yeteneğinin biraz köreldiği de kesin özellikle This I Love'daki vokal çıkışlarında eskiden sesine o kendi havasını veren tizlik kulak tırmalayacak düzeylerde. Genel anlamda bu kadar uzun süre müziğe verilen bir aradan sonra eğer Guns N'Roses albümlerinin devamı gelecekse idare edilebilir bir geçiş albümü niteliğinde. Biraz sevmek amaçlı iyi niyetle dinlemek lazım.
